بررسی حاضر در طی سه فصل اول سال 1380 جهت تعیین فراوانی تیلریوز گاوی بر روی 390 گاو از گاوهای منطقه شهرکرد (به طور میانگین در هر فصل 130 نمونه) انجام گرفت طبق پرسشنامه های تهیه شده از تمام دامها معاینه بالینی به عمل آمد و پس از آن خون جداری گسترش تهیه و بعد از رنگ آمیزی با گیسما, از نظر وجود اشکال پیروپلاسمی انگل در داخل گلبول قرمز مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که از 390 رأس گاو و 19 رأس (4.9 درصد) آلوده به انگل بودند, تورم غده لنفاوی در 13 مورد (68.5 درصد) پتشی مخاطات در 3 مورد (16 درصد), رنگ پریدگی مخاطات در 11 مورد (58درصد), اسهال در 1 مورد (5.2 درصد), زردی در 3 مورد (16 درصد) و سرفه در 2 مورد (10.5 درصد) مشاهده گردید. در بین سنین مختلف بیشترین میزان آلودگی مربوط به سنین کمتر از یک سال (9 درصد) و کمترین میزان آلودگی مربوط به سنین بالای 3 سال (2 درصد) بود که در تجزیه و تحلیل آماری هم این ارتباط تایید گردید (P<0.05) در بین نژادها بیشترین میزان آلودگی مربوط به گاوهای هولشتاین منطقه (22.5درصد) و کمترین آن مربوط به گاوهای بومی (1 درصد) بود. اختلاف بین نژادها از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05) بین جنسیت حیوان (نروماده) و آلودگی با تیلر یا اختلاف آماری معنی داری مشاهده نگردید. همچنین از نظر آماری مصالح ساختمانی بیشترین میزان آلودگی مربوط به دیوارهای خشتی و گلی (11 درصد) و کمترین آن مربوط به مصالح سیمانی (1.5 درصد) گزارش شد, بین آلودگی با این تک یاخته و مصالح ساختمانی ارتباط آماری معنی داری وجود داشت (P<0.05) در فصول مختلف نیز آلودگی متفاوت بود به طوری که بیشترین میزان آلودگی مربوط به فصل بهار (8.65 درصد) و کمترین آن در فصل پائیز (0.75 درصد) گزارش گردید (p<0.05).

هدف: سرعت رشد جمعیت سالمندان در کشورهای در حال توسعه بسیار زیاد است، بعلاوه سطح کیفیت زندگی در سنین سالمندی به دلایل متعددی، بخصوص، بعلت کمبود تحرک فیزیکی و فعالیت ورزشی کاهش می یابد. این مطالعه با هدف بررسی میزان تاثیر برنامه ورزشی بر کیفیت زندگی سالمندان شهرستان شهرکرد انجام گرفت.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی که در شهرستان شهرکرد در سال 1386 انجام گرفت، 60 نفر سالمند با میانگین سنی 6.96±68.63 در گروه آزمون و 10.65±68.03 در گروه شاهد در این مطالعه شرکت داشتند. این افراد دارای توانایی انجام فعالیت ورزشی و انجام کارهای معمول و روزانه بدون وابستگی به دیگران و فاقد بیماریهای سیستمیک و محدود کننده، بودند. و به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمون و شاهد تقسیم شدند، در گروه آزمون برنامه ورزشی به مدت 60 جلسه اجرا گردید. سطح کیفیت زندگی هر دو گروه، قبل از مداخله و در پایان مداخله بوسیله پرسشنامه لیپارد ارزیابی گردید. جهت تجزیه و تحلیل آماری داده ها از آزمونهای تی و آزمونهای کای دو و من ویتنی استفاده گردید.یافته ها: با بکارگیری برنامه ورزشی پیشرونده عضلانی سطح کیفیت زندگی افراد به طور معنی داری نسبت به قبل از اجرای برنامه افزایش یافت (P<0.05) و این در حالی است که در مدت زمان مشابه، در گروهی که برنامه ورزشی را تمرین نمی کردند تغییر معنی داری در ابعاد کیفیت زندگی آنان ایجاد نشده است.نتیجه گیری: با توجه به یافته های حاصل از این پژوهش می توان نتیجه گیری نمود که با بکارگیری برنامه ورزشی منظم، مداوم و دارای پذیرش خوب از سوی این گروه سنی، می توان سطح کیفیت زندگی را در ابعاد مختلف در این افراد افزایش داد و راه را برای سالم پیرشدن و برخوردار بودن از سلامتی در این دوره هموار نمود.

زمینه و هدف: معلمین همواره وظیفه خطیر تربیت و پرورش کودکان و فعال کردن نیروهای بالقوه آنها را در مسیر صحیح به عهده دارند، لذا وجود هر گونه مشکل در کیفیت زندگی و خودکارآمدی آنها می تواند بر عملکرد شغلی آنان تاثیر گذاشته و به جامعه دانش آموزی و طبیعتا آینده کشور منتقل شود. هدف از این مطالعه، سنجش کیفیت زندگی و ارتباط آن با خودکارآمدی در معلمان شاغل در مقاطع مختلف آموزشی شهرستان شهرکرد بود.روش بررسی: در این پژوهش توصیفی - تحلیلی، تعداد 471 نفر از معلمان شاغل در مقاطع مختلف آموزشی شهرستان شهرکرد، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای از جامعه در دسترس انتخاب شدند. جهت تعیین خودکارآمدی از مقیاس خودکارآمدی شغلی معلمان شوارزر و به منظور تعیین کیفیت زندگی نیز از پرسشنامه کوتاه 36 سوالی (SF-36) استفاده شد. اطلاعات از طریق تکمیل پرسشنامه ها توسط خود معلمان جمع آوری گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون t، تحلیل واریانس، آزمون توکی و کای دو استفاده گردید.یافته ها: میانگین سنی و سابقه خدمت معلمان تحت مطالعه، به ترتیب برابر با 40.18±5.60 و 18.49±6.46 سال بود. همچنین %92.5 از افراد متاهل، %84.6 برخوردار از تحصیلات دانشگاهی و %97.9 نیز در استخدام رسمی وزارت آموزش و پرورش بودند. بر اساس یافته ها، میانگین کلی کیفیت زندگی افراد تحت مطالعه برابر با 68.69±12.17 بود که بهترین کیفیت زندگی مربوط به معلمان مقطع ابتدایی و پایین ترین کیفیت زندگی مربوط به معلمان راهنمایی بود (P<0.01). همچنین میانگین میزان خودکارآمدی شغلی معلمان تحت مطالعه برابر با 28.77±4.64 بود که بالاترین میزان مربوط به معلمان مقطع ابتدایی و پایین ترین میزان مربوط به دبیران مدارس متوسطه بود (P<0.05). کیفیت زندگی معلمان با خودکارآمدی شغلی (P<0.01)، میزان تحصیلات (P<0.05) و سابقه خدمت (P<0.001) ارتباط مثبت معنی داری داشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر، نشان داد که بین خودکارآمدی شغلی معلمان در کلیه مقاطع تحصیلی و کیفیت زندگی آنان رابطه مستقیم و معنی داری برقرار است و لذا بررسی و به کارگیری روشهای مناسب در افزایش خودکارآمدی می تواند موجب افزایش کیفیت زندگی معلمان گردد.

فضای ارتباطاتی اعم از حقیقی و مجازی در پذیرش و دست یازی افراد جامعه به ویژه جوانان به الگوهای ذهنی (نگرش ها) و عینی (رفتارها) نقش تعیین کننده ای ایفا می کند. در این میان در عرصه مجازی فعالیت رو به گسترش شبکه های اجتماعی به عنوان یکی از کارگزاران ایجاد تغییرات اجتماعی، واقعیتی انکارناپذیر است. این مطالعه، برای بررسی تاثیر شبکه های اجتماعی بر سبک زندگی جوانان در شهرستان شهرکرد و پاسخ به این مساله که جوانان این شهرستان دارای کدامیک از سبک های زندگی هستند، در سال 1390 و به روش پیمایشی انجام شده است. قلمرو موضوعی این پژوهش متغیرهای زمینه ای، انسجام رابطه ای، انسجام ارزشی، تجمع اجتماعی و سبک زندگی است. جامعه آماری این طرح شامل کلیه کاربران اینترنتی سنین 35-15 سال حاضر در 16 کافی نت فعال شهرستان شهرکرد در سال 1389 می شود. برای تعیین نوع سبک زندگی و ایجاد معرف های متغیرهای مستقل از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد بین نوع شبکه، محل سکونت، انسجام ارزشی و سبک زندگی رابطه ای وجود ندارد. ولی بین متغیرهای جنسیت، میزان تحصیلات، انسجام رابطه ای، تجمع اجتماعی، و سبک زندگی رابطه معنادار وجود دارد.

سابقه و هدف: استفاده کنندگان از مواد مخدر تزریقی، یک جمعیت مخفی هستند که غالبا به صورت غیرقانونی در جمعیت های پنهانی و گروه های پرخطر عضویت دارند و احتمال ابتلا به عفونت های ویروسی ناشی از تزریق مواد مخدر در این افراد بالا می باشد. در این مطالعه با توجه به این که از جمله گروه های پرخطر در معرض ابتلا به عفونت های ویروسی به ویژه آلودگی به ویروس هپاتیت نوع C افراد زندانی می باشد، بررسی سرواپیدمیولوژیک عفونت  HCV در زندانیان شهرستان شهرکرد مدنظر قرار گرفت. هدف از پژوهش بررسی شیوع HCV-Ab در زندانیان و معتادان تزریقی زندان شهرستان شهرکرد می باشد.مواد و روش ها: از کل زندانیان که 600 نفر می باشند نمونه سرم تهیه گردید و از طریق آزمون سرمی الیزا شیوع سرولوژیکی ویروس HCV ارزیابی شد. همچنین رابطه وجود HCV-Ab با فاکتورهای خطرساز از قبیل: جنسیت، تاهل، سابقه اعتیاد غیرتزریقی و تزریقی، سابقه قبلی زندانی شدن، سابقه خال کوبی، سابقه دریافت خون و یا فاکتورهای خونی، سابقه تماس جنسی مشکوک و سابقه آگاهی زندانیان با راه های انتقال هپاتیت نوع C، مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: پس از آنجام آزمون الیزا با استفاده از کیت الیزای HCV-Ab بر روی 600 نمونه سرم اخذ شده از زندانیان و معتادان تزریقی شهرستان شهرکرد 76 نمونه در آزمون الیزا واکنش سرمی مثبت نشان دادند که میزان آلودگی به HCV، 12.66% برآورد گردید. درصد میزان آلودگی به HCV، جنسیت، وضعیت تاهل، افراد معتاد غیرتزریقی و تزریقی، سابقه قبلی زندان، سابقه خال کوبی، سابقه حجامت، سابقه دریافت خون و یا فاکتورهای خونی، سابقه تماس جنسی مشکوک و میزان آگاهی از راه های انتقال HCV به ترتیب: 8.16%، 10.66%، 83/5%، 9.16%، 7.33%، 0.33%، 2.16%، 1.0%، 10.5% در بین زندانیان گزارش شد. اما بین آلودگی به HCV و جنسیت، تاهل، دریافت خون و یا فاکتورهای خونی، تماس جنسی مشکوک، آگاهی از راه انتقال HCV ارتباط معنی داری مشاهده نگردید. ولی بین آلودگی به HCV و اعتیاد، نوع اعتیاد، سابقه زندانی شدن، سابقه خال کوبی و گروه سنی ارتباط آماری معنی داری مشاهده گردید.نتیجه گیری: تایید نتایج وجود رابطه معنی دار میان وجود عفونت HCV با اعتیاد، نوع اعتیاد، سابقه زندانی شدن، سابقه خال کوبی و گروه سنی و عدم مشاهده رابطه آماری معنی دار با سایر فاکتورهای خطر ساز مورد مطالعه و همچنین شناسایی درصدهای متفاوتی از وجود HCV  در این افراد به انجام مطالعات تکمیلی در جمعیت های بزرگتر نیاز دارد.